Kup kota w worku (work in progress) Orneta

Pisanie parodii nie jest łatwe, ale pisanie parodii i pastiszy poetów (np. Leśmiana, Przybosia) było moim ulubionym rodzajem w czasach gimnazjalnych. Mieliśmy w domu jakiś bardzo stary, pozbawiony okładek tomik Parodii literackich. Książeczka ta leży teraz u mnie na biurku. Obok lektur obowiązkowych równie obowiązkowe było czytanie Słówek Boya, o którym nie mówiło się na lekcjach języka polskiego. Piszę o tym w związku z parodią Prawdy w malarstwie Jacques'a Derridy, jaką zamieszczam w tej książeczce. Napisałem ten ,"kawałek", bo Derridę podziwiam, ale jego karkołomne interpretacje proszą o parodię. Erudycja Derridy przerasta często obiekt przez niego obrabiany. Klasyczną dla mnie parodią w literaturze polskiej jest utwór Juliusza Słowackiego i A.E. Odyńca Nie wiadomo co, czyli Romantyczność, który polecam nauczycielom jako klucz do ,"romantyczności". Ja sam nie jest człowiekiem śmiechu, jestem raczej człowiekiem uśmiechu i uśmiechów. Nigdy nieryczałem ze śmiechu, nie umierałem ze śmiechu, nie pękałem ze śmiechu, choć czasem śmiałemsię do łez, np. patrząc na obrady naszego sejmu (na aktorów grających w nim role posłów itp.). Tadeusz Różewicz