Pryncypia i marginesy Schulza. Eseje Olkusz

Napisać po prostu, że Józef Olejniczak zebrał w całość dziesięć esejów o Schulzu i że zarówno ta całość, jak i poszczególne eseje są znakomite, to właściwie wykpić się od powiedzenia czegoś ważnego o tej książce. Jej istota bowiem polega na konstrukcji szkiców „mówionych” – w sensie ujawnianego warsztatu interpretacyjnego, metatekstowych uwag o postępowaniu badawczym i o nawiązaniach pomiędzy tekstami – ale też na konstrukcji quasi-autobiograficznej, jako pisanej esejami opowieści o studiowaniu pisarstwa Drohobyczanina, i o kręgach fascynacji tym pisarstwem, i o tym, jak coraz nowe horyzonty się w nim badaczowi odsłaniają. To też zresztą nie do końca charakteryzuje narrację Pryncypiów i marginesów Schulza w jej ciągłych wylotach ku pomysłom innych badaczy, w nawiązaniach do własnych wcześniejszych ustaleń; szkice mają gęsto tkaną emocjonalną fakturę interpretacji, fascynacji, „rozmów” okołotekstowych i – żeby to jakoś sprawozdać – trzeba tę książkę, niezwykle zaciekawiającą w czytaniu, po prostu opowiedzieć.[z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Andrzeja Zieniewicza] Partnerem wydania jest Uniwersytet Śląski w Katowicach Spis treści: Zamiast wprowadzenia, czyli wstępuję do „Zakonu Schulza” Bruno Schulz szuka języka Bruno Schulz szuka rzeczywistości Udręka tekstu – tekst udręki. Bruno Schulz – pisanie/czytanie Dziedzictwo Schulza „W rzeczy samej byliśmy spiskowcami…” „Takiej wiosny rzetelnej nikt nie widział w świecie…” Wokół jednego wiersza Bolesława Leśmiana i paru ważnych spraw Dwa sanatoria / dwa uniwer­sytety Ojcowie i synowie – Schulz i Myśliwski Dyskurs Zagłady – przed i po… (Wittlin, Wat, Schulz) Na boku fikcji – Bruno Schulz Wykaz skrótów zastosowanych w odsyłaczach i przypisach Nota bibliograficzna