Annie Leibovitz Mielec

Pożądana książka Annie Leibovitz SUMO jest już dostępna w nielimitowanej edycji XXL. Czerpiąc z ponad 40 lat pracy, w tym fotoreportaży dla magazynu Rolling Stone w latach 70. oraz portretów koncepcyjnych dla Vanity Fair i Vogue, Leibovitz wybrała kultowe obrazy, a także fotografie, które rzadko, jeśli w ogóle, były wcześniej publikowane. Oprawa twarda w etui, 27,1 x 37,4 cm, 5,88 kg, 560 stron Leibovitz Unlimited 40 lat fotografii, która zdefiniowała epokę, teraz w przystępnym wydaniu Kiedy Benedikt Taschen poprosił najważniejszą fotografkę portretową, Annie Leibovitz, o zebranie jej zdjęć w albumie formatu SUMO, była ona zaintrygowana tym wyzwaniem. Projekt powstawał przez kilka lat, a kiedy został ostatecznie opublikowany w 2014 roku, ważył 26 kg (57 funtów). Ta niesamowita kolekcja jest teraz dostępna w przystępnym formacie książki XXL. Leibovitz czerpała z ponad 40 lat pracy, począwszy od fotoreportażu dla magazynu „Rolling Stone” w latach 70., poprzez koncepcyjne portrety dla „Vanity Fair” i „Vogue’a”. Wybrała ikoniczne zdjęcia – takie jak John Lennon i Yoko Ono spleceni w ostatnim uścisku – a także portrety, które wcześniej rzadko, jeśli w ogóle, widywano. Kolekcja „Annie Leibovitz SUMO” obejmowała historię polityczną i kulturową, od królowej Elżbiety II i Richarda Nixona po Laurie Anderson i Lady Gagę. „To, co początkowo uważałam za prosty proces wyobrażania sobie, co dobrze wygląda w dużym formacie, jakie zdjęcia będą się dobrze prezentować w dużym formacie, stało się czymś innym” – mówi Leibovitz. „Książka jest bardzo osobista, ale narracja jest opowiedziana poprzez kulturę popularną. Nie jest ułożona chronologicznie i nie jest retrospektywą. To raczej kolejka górska”. Fotografka i autorka Annie Leibovitz jest jedną z najbardziej wpływowych fotografek naszych czasów. Rozpoczęła pracę jako fotoreporterka dla „Rolling Stone” w 1970 roku, będąc jeszcze studentką San Francisco Art Institute. W 1983 roku, kiedy odeszła z „Rolling Stone” do reaktywowanego „Vanity Fair”, była już mocno utożsamiana z konceptualnym, teatralnym stylem, który jest jej znakiem rozpoznawczym. W kolejnych dekadach, w „Vanity Fair” i „Vogue”, a także w niezależnych projektach, pracowała w wielu gatunkach fotograficznych i stworzyła bogaty dorobek – portrety aktorów, reżyserów, pisarzy, muzyków, sportowców, polityków i biznesmenów, a także zdjęcia mody – które poszerzyły jej zbiorowy obraz współczesnego życia. Opublikowała kilka książek i wystawiała swoje prace na wielu wystawach. Jest odznaczona orderem Commandeur francuskiego Ordre des Arts et des Lettres i została uznana za Żywą Legendę przez Bibliotekę Kongresu Stanów Zjednoczonych. Autorzy Graydon Carter był redaktorem naczelnym magazynu „Vanity Fair” w latach 1992–2017. Hans Ulrich Obrist jest dyrektorem artystycznym londyńskiej galerii Serpentine. Wcześniej był kuratorem Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris. Od czasu swojej pierwszej wystawy „World Soup” (The Kitchen Show) w 1991 roku, był kuratorem ponad 300 wystaw i autorem licznych publikacji na temat sztuki, architektury i kultury. W 2011 roku Obrist otrzymał nagrodę CCS Bard Award za doskonałość kuratorską. Paul Roth jest dyrektorem Ryerson Image Centre w Toronto. Steve Martin jest wielokrotnie nagradzanym komikiem, aktorem, pisarzem, producentem i muzykiem. Wydanie: angielski