Ibg einheitsdiesel pritschenwagen Łomianki

Samolot ŁaGG-3 powstał w odpowiedzi na pilną potrzebę unowocześnienia radzieckiego lotnictwa. Jego wzorcem był ŁaGG-1 (prototyp z 1940 r, Ławoczkin, Gorbunow, Gudkow), początkowo noszący jeszcze oznaczenie I-22. W odróżnieniu od innych radzieckich projektów tego okresu, miał być skonstruowany z niedeficytowych, krajowych materiałów czyli z drewna. Po pierwszych lotach konstrukcja okazała się bardzo obiecująca. Jednak doskonale opracowany prototyp, pokryty rewelacyjną sklejką ( impregnowaną za pomocą importowanych z zagranicy żywic i dorównującej pod względem wagi oraz wytrzymałoci blasze aluminiowej ) bardzo różnił się od samolotów seryjnych, produkowanych w pośpiechu, z gorszych materiałów i pokrywanych kiepskiej jakoci zwykłą sklejką. Wszystkie te czynniki radykalnie zwiększyły masę samolotu, doprowadzając do zdecydowanego pogorszenia osiągów w stosunku do prototypu. Jednak podstawową wadą był mały zasięg. Zdecydowano więc powiększyć zbiorniki paliwa. Przy tym kolejnym wzroście masy sytuacji nie poprawiło zastosowanie najmocniejszego dostępnego silnika jakim był WK-105PF ( M-105PF ). Samolot z powiększonymi zbiornikami paliwa i mocniejszym silnikiem nazwano ŁaGG-3, którego produkcję rozpoczęto wiosną 1941 roku. Dane techniczne: długość: 8,81m, rozpiętość skrzydeł: 9,8m, wysokość: 2,54m, prędkość maksymalna: 575km/h, prędkość wznoszenia: 14,9m/s, zasięg maksymalny: 1000km, pułap maksymalny 9700m, uzbrojenie: stałe- 2 karabiny maszynowe Berezin BS kal.12,7mm, 1 działko SzWAK kal.20mm. podwieszane-do 200kg ładunku.