Wiersza zebrane Kraków

To wyjątkowe wydanie obejmuje wszystkie utwory ks. Szymika, które ukazały się drukiem w latach 1988-2023. Ten obszerny tom to nie tylko zbiór pięknych wierszy, ale także podróż przez lata twórczości tego wybitnego autora. Wprowadź się w świat poezji, który wyczarowuje emocje, zmusza do refleksji i porusza najskrytsze zakamarki duszy. Wydanie obejmie tomy: Uczę się chodzić , Katowice 1988. Zupełnie inaczej , Katowice 1991. Wstęp wolny , Lublin 1992. Ziemia niebieska , Lublin 1994. Dotyk źrenicy , Lublin 1997. Śmiech i płacz , Katowice 2000. Błękit. 50 wierszy z lat 2000–2002 , Katowice 2003. Cierpliwość Boga. 66 wierszy z lat 2003–2006 , Katowice 2006. Czułość, siła i drżenie. 50 wierszy z lat 2006–2009, Missa de spe i Litania do Matki Boskiej Pszowskiej , Katowice 2009. Wiersze z lat 2009–2014 , Katowice 2014. Dobre wino. Wiersze z lat 2014–2017 , Katowice 2017. Ogród , Katowice 2020. oraz wiersz z 2023 roku pt. Piosenka o końcu moich Katowic . Szymik nie epatuje, lecz opisuje. Nie ocenia, ale podgląda. Nie wydaje pochopnych sądów, lecz zdaje się wchodzić w wewnętrzny świat swoich poetyckich bohaterów. Każdy z nich jest ważny i nikt nie znajduje się na straconej pozycji. W tej poezji mówi się raczej o zagubieniu, niż wskazuje palcem i osądza. Jest w niej wiele zwykłej życzliwości i miłosierdzia, niestroniącego jednak od wymierzenia policzka Prawdą. Zresztą ta ostatnia wydaje się być najważniejsza. Nie można sprzyjać człowiekowi jeśli zarazem nie dopominamy się o prawdę o nim i o Prawdę jako taką. Poezja opisująca kondycję człowieka współczesnego nie może zrezygnować z najważniejszych kwestii moralnych i metafizycznych. Mirosław Dzień (fragm. Wstępu) Poezja księdza Szymika nie jest amboną – jest literaturą, a więc posiada i artystyczną organizację, i przekazuje system wartości – obie te składowe są uformowane zgodnie z intencją autora. Na poziomie aksjologii śląski pisarz komunikuje przez swoje wiersze, że nie na wszystkie trudności życia zaradzi człowiek – wówczas, przekonuje poeta, należy przylgnąć do kogoś większego niż istota ludzka. Mariusz Solecki (fragm. Posłowia)