The Rolling Stones - A bigger bang (Winyl) Goleniów

Sprzedajemy wyłacznie oryginalne produkty. Produkty są nowe, oryginalnie zapakowane. „A Bigger Bang” zrodził się z desperacji, reakcji Keitha Richardsa i Micka Jaggera na fakt, że ich przyjaciel i współpracownik od 40 lat, Charlie Watts, jest niebezpiecznie chory i może nie przeżyć. Jej reakcją na tę okazję było usiąść i pisać, chez Mick, we Francji, a następnie rozpocząć nagrywanie w tym samym miejscu. Mówią, że piosenki po prostu przyszły, a potem zaczęła pojawiać się muzyka. Niezależnie od tego, czy była to łatwa, czy ciężka praca, z pewnością poradzili sobie z zadaniem. Nie trzeba wiele, żeby zaskoczył, a słuchacz szybko orientuje się, że „A Bigger Bang” to porządny, staroświecki, czarno-biały, oparty na bluesie rock’n’roll, zupełnie jak, och, Rolling Stones grali tę piosenkę, kiedy ją wymyślili, w latach 60. i 70. XX wieku. Różnica między teraźniejszością a tamtymi wydarzeniami polega oczywiście na czasie i wieku, a tym, co zostało powszechnie zauważone i cieszące się w związku z tą płytą, jest to, że nie ma udawania ani poczucia zbytniego próbowania ignorowania faktu, że panowie Wood, Watts, Richards i Jagger są teraz po sześćdziesiątce, a nie po dwudziestce. To nawet nie jest problem. Od hałaśliwej dumy Micka w „Rough Justice” po głos Keitha w „Infamy” – Stonesi są tutaj ponadczasowi, robiąc to, co zawsze, wyraźnie dobrze się przy tym bawiąc, a także nosząc zauważalnie mniejszy „ciężar” niż ostatnio. Nie mówię tu o kościstych torsach z lat 60., ale okrojonej produkcji, w której nic nie dzieje się w podróży. Don Was powrócił na stanowisko kierownicze po raz trzeci w tej najcięższej pracy za biurkiem (dzielił obowiązki w Bridges To Babylon). Jednak nieskomplikowany sposób, w jaki płyta została nagrana – fragmentarycznie, w domu Micka, z mniejszą niż zwykle grupą współpracowników (wszyscy zwykli podejrzani, ale nie jacyś nadzwyczajni ani nowicjusze) – znajduje odzwierciedlenie w nielicznych wartościach, które w niewielkim stopniu odzwierciedlają sposób efektów dźwiękowych lub wypełnień dla efektu. Piosenki są w większości proste, niektóre lepsze od innych, a najgorsze z nich to przyzwoite utwory gatunkowe, które nadają się do tańca/tapowania. Najlepsze z nich – Rough Justice, Rain Fall Down, She Saw Me Coming, This Place Is Desert, Look What The Cat Dragged In – to solidne klasyki rocka, takie jak te, które Stonesi zawsze pisali, nagrywali i grali. Krótko mówiąc, jest to świetna płyta. Może nie wielka w sensie Let It Bleed czy Exile On Main St., ale w sensie kolekcji definiującej epokę i gatunek, stworzonej w obliczu katastrofy i zmian społecznych; ale i tak jest świetnie. Wiesz – świetny w sensie „właśnie usłyszałem świetny album”. Posłuchaj teraz i zobacz, czy się zgadzasz. (rollingstones.com) „A Bigger Bang” zrodził się z desperacji, reakcji Keitha Richardsa i Micka Jaggera na fakt, że ich przyjaciel i współpracownik od 40 lat, Charlie Watts, jest niebezpiecznie chory i może nie przeżyć. Jej reakcją na tę okazję było usiąść i pisać, chez Mick, we Francji, a następnie rozpocząć nagrywanie w tym samym miejscu. Mówią, że piosenki po prostu przyszły, a potem zaczęła pojawiać się muzyka. Niezależnie od tego, czy była to łatwa, czy ciężka praca, z pewnością poradzili sobie z zadaniem. Nie trzeba wiele, żeby zaskoczył, a słuchacz szybko orientuje się, że „A Bigger Bang” to porządny, staroświecki, czarno-biały, oparty na bluesie rock’n’roll, zupełnie jak, och, Rolling Stones grali tę piosenkę, kiedy ją wymyślili, w latach 60. i 70. XX wieku. Różnica między teraźniejszością a tamtymi wydarzeniami polega oczywiście na czasie i wieku, a tym, co zostało powszechnie zauważone i cieszące się w związku z tą płytą, jest to, że nie ma udawania ani poczucia zbytniego próbowania ignorowania faktu, że panowie Wood, Watts, Richards i Jagger są teraz po sześćdziesiątce, a nie po dwudziestce. To nawet nie jest problem. Od hałaśliwej dumy Micka w „Rough Justice” po głos Keitha w „Infamy” – Stonesi są tutaj ponadczasowi, robiąc to, co zawsze, wyraźnie dobrze się przy tym bawiąc, a także nosząc zauważalnie mniejszy „ciężar” niż ostatnio. Nie mówię tu o kościstych torsach z lat 60., ale okrojonej produkcji, w której nic nie dzieje się w podróży. Don Was powrócił na stanowisko kierownicze po raz trzeci w tej najcięższej pracy za biurkiem (dzielił obowiązki w Bridges To Babylon). Jednak nieskomplikowany sposób, w jaki płyta została nagrana – fragmentarycznie, w domu Micka, z mniejszą niż zwykle grupą współpracowników (wszyscy zwykli podejrzani, ale nie jacyś nadzwyczajni ani nowicjusze) – znajduje odzwierciedlenie w nielicznych wartościach, które w niewielkim stopniu odzwierciedlają sposób efektów dźwiękowych lub wypełnień dla efektu. Piosenki są w większości proste, niektóre lepsze od innych, a najgorsze z nich to przyzwoite utwory gatunkowe, które nadają się do tańca/tapowania. Najlepsze z nich – Rough Justice, Rain Fall Down, She Saw Me Coming, This Place Is Desert, Look What The Cat Dragged In – to solidne klasyki rocka, takie jak te, które Stonesi zawsze pisali, nagrywali i grali. Krótko mówiąc, jest to świetna płyta. Może nie wielka w sensie Let It Bleed czy Exile On Main St., ale w sensie kolekcji definiującej epokę i gatunek, stworzonej w obliczu katastrofy i zmian społecznych; ale i tak jest świetnie. Wiesz – świetny w sensie „właśnie usłyszałem świetny album”. Posłuchaj teraz i zobacz, czy się zgadzasz. (rollingstones.com) LP 1Hörprobe Track 1: Rough JusticeRough Justice 2Hörprobe Track 2: Let Me Down SlowLet Me Down Slow 3Hörprobe Track 3: It Won't Take LongIt Won't Take Long 4Hörprobe Track 4: Rain Fall DownRain Fall Down 5Hörprobe Track 5: Streets Of LoveStreets Of Love 6Hörprobe Track 6: Back Of My HandBack Of My Hand 7Hörprobe Track 7: She Saw Me ComingShe Saw Me Coming 8Hörprobe Track 8: Biggest MistakeBiggest Mistake LP 1Hörprobe Track 1: This Place Is EmptyThis Place Is Empty 2Hörprobe Track 2: Oh No, Not You AgainOh No, Not You Again 3Hörprobe Track 3: Dangerous BeautyDangerous Beauty 4Hörprobe Track 4: Laugh, I Nearly DiedLaugh, I Nearly Died 5Hörprobe Track 5: Sweet Neo ConSweet Neo Con 6Hörprobe Track 6: Look What The Cat Dragged InLook What The Cat Dragged In 7Hörprobe Track 7: Driving Too FastDriving Too Fast 8Hörprobe Track 8: InfamyInfamy