Sabo się zatrzymał Dobre Miasto

Sabo się zatrzymał to prywatny dziennik żałoby, raport z rozpaczy rozpisany na kilkadziesiąt trzymających w napięciu miniesejów o rzeczach, zjawiskach i zdarzeniach związanych z człowiekiem umierającym. To zapis uczuć mężczyzny, który powoli tracąc żonę, musi przyjąć jej śmierć i jednocześnie nie pozwolić, żeby rozpadł się otaczający go świat. Książka jest próbą odpowiedzi na pytanie, jak funkcjonować potem, z pęknięciem w poprzek jaźni, które nijak nie chce zasklepić się blizną, a które trzeba w końcu zagadać, zasypać, zasłonić dobrze zorganizowaną codziennością, czymkolwiek, byle nie popaść w obłęd. Oto Horvat pisze o chorobie i umieraniu, ale paradoksalnie także o pogoni za życiem, w pełni odczuwanym dopiero w obliczu śmierci. Myśli o ojcu wciąż go nachodzą, chociaż ostatnio coraz rzadziej. Na szczęście czy na nieszczęście? W zasadzie to przygnębiają­ce, że smutek z czasem traci moc i zmienia się w drobną niedogodność. Przeraża go wizja, że z A. będzie tak samo, że pamięć o niej przesunie się z rzęsiście oświetlonego proscenium za kurty­nę, gdzie ból nie jest już tak wyrazisty, jak byśmy sobie tego życzyli. Bo czy z nim, paradoksalnie, nie czulibyśmy się lepiej i nie byłoby nam łatwiej znieść faktu, że żyjemy dalej bez tych, bez których życie wydawało się nam niemożliwe? Czy tylko niegasnące cierpienie może równać się tęsknocie za utraconym człowiekiem? Wspomnienia słabną, bo się nimi nie dzielimy, nie wskrzeszamy w roz­mowie kolorów, dźwięków, smaku detali fragment książki Oto Horvat (1967, Nowy Sad) poeta, prozaik i tłumacz (z węgierskiego, włoskiego i niemieckiego). Studiował hungarystykę w Nowym Sadzie, germanistykę w Erlangen i w Berlinie. Autor ośmiu książek poetyckich: Gde nestaje šuma (1987, Gdzie znika las; nagroda za najlepszy debiut), Zgrušavanje (1990, Krzepnięcie), Gorki listovi (1990, Gorzkie liście), Fotografije (1996, Fotografie), Dozvola za boravak (2002, Pozwolenie na pobyt), Putovati u Olmo (2008, Jechać do Olmo), Izabrane & nove pesme (2009, Wiersze wybrane i nowe) Sabo je stao (2014, Sabo się zatrzymał), a także zbioru opowiadań Kao Celanovi ljubavnici (2016, Jak Celanowscy kochankowie). Jako tłumacz poezji opublikował tomy Jánosa Pilinszkyego (Krater, 1992), Ottó Fenyvesiego (Anđeo haosa, 2009) i Hansa Magnusa Enzensbergera (Poslednji pozdrav astronautima, 2010). Oto Horvat jest tłumaczony na macedoński, niemiecki, słoweński, węgierski i polski. W Polsce jego poezję prezentowały Fabularie, a prozę Literatura na Świecie. Mieszka i pracuje we Florencji. Spis treści: Okładka Karta tytułowa Proszę zaczynać, panie Sabo! Czy Miłość niebiańska i miłość ziemska Tycjana niepokoi pana od dziecka? Czy ojciec nigdy nie zdradził panu swojej recepty na przynętę? Czy ekfraza utrzymuje pana umysł w stanie pobudzenia? Czego będzie panu brakować jesienią, a czego na wiosnę? Czy cierpiał pan na impotencję twórczą? Jeśli tak, to kiedy? Na jakim motywie literackim opiera się pańskie życie? Hör mal, musst du dein Leben wirklich ändern? W którym słoiku zapomnienia chciałby pan się zamknąć? Czy dzisiaj na myśl o Gogolu, a nawet o Pilniaku, robi się panu niedobrze? Czy metafora to ciężarna służąca alegorii? Gdzie jadł pan najlepsze ciastka z maku i wspomnień? Czy hoduje pan w wyobraźni czerwone róże, mimo że jest pan miłośnikiem cykorii? Dlaczego skupia się pan na fotografiach i na fragmentach? Kiedy przestał pan intensywnie trenować ciuciubabkę? Proszę mówić dalej, panie Sabo! Kto kazał pańskiemu Bogu klęczeć w kącie na kolbach kukurydzy? Czy uważa się pan za gorszego prozaika od niej, mimo że ona nie pisała prozy? Dlaczego za jabłka ze swojej zamrażarki oddałby pan królestwo, którego pan nie ma? Kim jest pańska duchowa prababcia? Czy Florencja to miasto bez papryki z księżyca i piegów od słońca? Twierdzi pan, że stanęło jej serce, ale nie świat może pan to wyjaśnić? Czy ma pan rilkeowskie podejście do gotowania? Ty mnie wyleczysz", czy tak mówiła? Proszę mówić dalej, panie Sabo! Słucham pana Czy świat zaczyna się na koncercie w nowosadzkiej synagodze? Czy na ósme urodziny dostał pan jamnika, który po kilku tygodniach zdechł? Wspomniał pan niedawno Tarkowskiego, może zostawimy go na następny raz? Od kiedy fetyszyzuje pan wittgensteinowską ciszę? Czy biega pan tyłem na ołowianych nogach bez złotego dzioba? Czy gniewa się pan na Manitu? A może to wina skórek przy paznokciach? Co znaczy to zdanie i skąd pan je wziął: Who are pigs in space? You and me!"? Czy boi się pan, że z czasem zapomni pan o niej? Czy na dzisiaj to wszystko, panie Sabo? Karta redakcyjna