Ostatni turnus. Pocztówki z wczasów w PRL-u Dobra

Wczasy. Nie ma chyba piękniejszego słowa w języku polskim Marcin Wojdak Samo słowo jest już mocno niedzisiejsze. Wczasy nad Morzem Śródziemnym albo w Dubaju? Nie ma szans za granicę jeździ się na urlop. Wczasów nie rezerwujesz przez internet ani nie lecisz na nie samolotem. Wczasy nie mogą byś all-inclusive ani last minute. () Na wczasy jedziesz w miejsca, które znasz od lat. Marcin Wojdak to czuły przewodnik po świecie odchodzącym w zapomnienie. Dokumentuje najciekawsze przykłady architektury ośrodków wypoczynkowych z czasów PRL-u: urokliwe stołówki, archaiczne domki letniskowe bez łazienek, pensjonaty pachnące kurzem. Niektóre z tych miejsc nadal przyjmują gości, inne niszczeją nieatrakcyjne dla wielbicieli egipskich plaż. Krążąc z aparatem po Polsce, wysyła pocztówki z miejsc, które przypominają beztroskie wczasy pod gruszą i dzieli się refleksjami nad światem, który wraz z nadejściem nowoczesności, znika bezpowrotnie. Marcin Wojdak fotograf i debiutujący pisarz, twórca profilu na Instragramie Cosmoderna o architekturze powojennego modernizmu, na którym publikuje krótkie opowiadania inspirowane zdjęciami ostatnich materialnych pozostałości po minionej epoce. Od wielu lat podróżuje po Polsce i byłych krajach ZSRR, poszukując miejsc zanurzonych w socjalistycznej formalinie. Wielki fan krajoznawstwa i zarazem zagorzały przeciwnik pisania o sobie w trzeciej osobie, dlatego kończy na tym zdaniu i zaprasza do lektury treści między okładkami. Nie ma to jak ośrodek wypoczynkowy po sezonie. Ściany opowiadają tu historie przesiąknięte aromatem mokrej dykty, a gdy się dobrze wsłuchać, można poznać niejedną opowieść z mchu i paproci. Prawdziwe czy nie to już mniej istotne. Już nie ma dzikich plaż, są za to bardzo dobre zdjęcia. Olga Drenda Chcesz? Nauczę cię o smutku, bo smutek to nie taka prosta rzecz zaczyna Marcin Wojdak jedno ze swoich opowiadań. To właśnie cały on. Niby daje nam książkę fotograficzną o dawnych wczasach, a tak naprawdę błyskotliwe teksty o współczesności, dla których zdjęcia wydają się tylko pretekstem. Wydają się, bo w istocie są osobną pasjonującą opowieścią. Dobrze je widzieć poza Instagramem. Aleksandra Boćkowska Spis treści: Okładka Karta tytułowa Wstęp Najpiękniejsze polskie słowo Retrolekcje Zawsze tam, gdzie ty Neptun, brat Posejdona Zapisz jako Wnuk marynarza Podróż za jeden witacz Kontrola pełnoletności Spiritus dworzec Kunstkamera Złe widokówki Jezioro Myśli Stary miś Kiosk w bezruchu Milion procent więcej Luksus, na który cię stać Przysłowia polskie Za Nie i Nie Za Niezłe numery! Morze może więcej Fundamenty Wszyscy mówią: Jest ekstra! Siedem zero, zgłoś się! Klatka dla kormoranów Banda Łysego Zwyczajny / Niezwyczajny Selekcja negatywna Omini Café RELAX Rozbicie wypoczynkowe Chrzestny dobra rada Babie lato Struktura kaskady Jaka to mozaika? Idealny dom nie istnieje Czercz do potęgi trzeciej Waschetta miłość! Wszystko na odwrót Kormorany Znikająca normalność Grupa MoZaika Poproszę państwa do zdjęć Kapitalny admirał Tata Marka Przysposobienie obronne Urbex po polsku Ojcowizna Kolor niewinności Rower osobisty Znikające punkty Żarłacze białe Papier basen Podczele Gra weryfikacyjna Rozmowy z tatem Ośrodki dwubiegunowe Wegańskie kiełbaski Krzesła Nuda TOP! Trzecia tercja Rodzina z Krainy Kangurów Dlaczego pytasz dlaczego?? Zawsze jest za późno Cosmoderning Śmieszny kaowiec Zamknięte znaczy stołówka Fałszywe wspomnienia Mozaika z bursztynu Mała Miss Bałtyku 65 kilometrów Władysława Gomułki Człowiek z Łodzi Pływak Sposób na Obiadesa O.W. Dezerterzy Amber, czyli perła Bałtyku Postscriptum Karta redakcyjna