O śmiertelności (E-book) Chrzanów

Św. Cyprian z Kartaginy - biskup i męczennik. O śmiertelności. Wykład świętego dotyczący śmiertelności człowieka w świetle nauki chrześcijańskiej: Nie wątpię, najmilsi bracia, że największa część spośród was, odznacza się męstwem ducha, siłą wiary i pobożnością, której widok panującej dzisiaj śmiertelności nie trwoży i nie łamie, ani pokusy nie osłabiają, ale umacniają raczej, tak iż na kształt niewzruszonej i twardej skały, druzgocze mętne fale świata i gwałtowne życia tego burze. Wszelako widzę ja i to, że niektórzy z was, już to z nieświadomości, już to z powodu słabej wiary i z przywiązania do (ziemskiego) życia, już też nareszcie wskutek przyrodzonej wrażliwości lub, co gorsza, wskutek nabycia błędnych w tej mierze przekonań, chwieje się nieco i nie okazuje już tej boskiej i niezwyciężonej mocy, jaka w ich sercu mieścić by się powinna. Dlatego sądziłem, że nie wolno mi dłużej taić się i milczeć, lecz z całą siłą i podług możności przemówić do was w duchu nauki Pańskiej, aby w ten sposób rozbudzić z ospalstwa dusze zniewieściałych, a tych, którzy mężami Chrystusowymi i Bożymi być poczęli, zachęcić do tego, by się stali godnymi Boga i Chrystusa. Spis treści: Strona tytułowa Strona redakcyjna I. Powód pisania II. Nie należy lękać się burz tego świata, bo one są już przepowiedziane III. Sprawiedliwy, który z wiary żyje pragnie połączyć się z Chrystusem IV. Nędza ludzkiego życia V. Powinniśmy pragnąć połączenia się z Chrystusem VI. Ponieważ nam brak wiary, nieba nie pragniemy VII. Jak pożyteczną rzeczą jest świat ten opuścić VIII. I wierni podlegają nędzom tego życia IX. Wierni więcej niż inni na tym świecie cierpieć powinni X. Przykład Joba i Tobiasza XI. Wszystko co się zdarzy należy cierpliwie znosić XII. Walka z przeciwnościami jest doświadczeniem cnoty XIII. W przeciwnościach doskonali się cnota XIV. Chrześcijanie nie powinni się bać śmierci XV. Pożytek śmiertelności XVI. Zaraza odsłania usposobienia ludzi XVII. Pociecha dla tych, którzy się skarżą, iż wskutek tej zarazy tracą możność poniesienia męczeństwa XVIII. Jak to nierozsądnie prosić Boga bądź wola Twoja a opierać się kiedy Bóg wzywa XIX. Widzenie pewnego biskupa XX. Braci pomarłych nie należy opłakiwać XXI. Tylko ci, co nie mają nadziei, smucą się ze śmierci drogich sobie osób XXII. Ten kto ma połączyć się z Chrystusem nie powinien się smucić lecz radować XXIII. Śmierć jest przejściem do lepszego stanu XXIV. Umierać nie chce ten, kogo świat uwesela XXV. Za szczęśliwych uważać się powinniśmy, jeśli Bóg przez śmierć wczesną wyswobadza nas od klęsk grożących XXVI. Spieszmy do naszej ojczyzny Spis treści